Inrichting in de zorg. Dat is écht een vak apart. Vooral als het om een verzorgingshuis met dementerende bewoners gaat. Dan is veiligheid en het welzijn van de bewoners zó belangrijk. Dat gaat voor alles. Maar het is ook hun thuis en zo moet dat ook voelen. Comfort en sfeer zijn daarbij de sleutelwoorden.

Geen losse vloerkleden

Laten we met het belangrijkste beginnen: de veiligheid. Sommige bewoners bewegen niet meer zo soepeltjes. Ze lopen met een rollator of zitten in een rolstoel. Dan is voldoende loopruimte een prioriteit. Een los vloerkleed? Die komt er niet in. Het struikelgevaar is veel te groot. Zelfs een gladde pvc vloer kan al voor een gevaarlijke glijpartij zorgen. Toch kiest het tehuis vaak wel voor een harde vloer omdat het een  hygiënischer gevoel geeft en morsvlekken krijg je beter schoon. Gelukkig bestaat er pvc met reliëf. Dit zorgt voor een betere grip. Veilig, maar kies ook weer niet voor te veel reliëf. Dit maakt het schoonmaken weer lastiger. Balans dus.

Eén kleur vloer

Voor de rust hebben de vloeren in de gangen vaak één kleur. Zijn meerdere kleuren op de vloer wenselijk? Dan kiezen we meestal voor ton-sur-tonkleuren van hetzelfde materiaal. Zoeken we verscheidenheid? Dan kiezen we wel verschillende vloermaterialen: de variant die goed in de basisvloer verwerkt kan worden. Er moeten zo min mogelijk drempels of randen zijn. Ook optische randen. Dementerenden ervaren twee sterk contrasterende kleuren naast elkaar als een gat in de vloer. Ze zoeken dan een moeilijkere weg dan nodig is. Dit willen we graag voorkomen. Door voor een warme tint te kiezen, doet de veiligheid geen afbreuk aan de uiteindelijke sfeer.

Armleuningen en hogere salontafels

Naast de veiligheid focussen we erg op comfort. Voor zowel de bewoners als de verzorgers. Een stoel zonder armleuningen geeft een open geheel en staat prachtig. Maar dan komt iemand die niet meer zo goed te been is niet meer overeind. Een stoel moet daarom lange, brede en stevige armleuningen hebben. Daarnaast moet de stoel niet te laag zijn en moet de voorkant van de stoel, tussen de twee voorpoten, open zijn. Zo kunnen de voeten goed onder de stoel geplaatst worden en dus onder het zwaartepunt.

  

Hierboven zie je voorbeelden van dergelijke stoelen. Door aan de voorpoten van de eetkamer stoel ook nog wieltjes toe te voegen, kan de verzorger de stoel makkelijk aanschuiven. Scheelt voor hen een boel spierkracht. Stoel: check! Door naar de tafel. Die moet natuurlijk rolstoelvriendelijk zijn. Dus geen liggers onder het tafelblad. Zo kan iedere stoel, rolstoel of niet, goed onder de tafel komen. Uitzondering is er natuurlijk voor de salontafel. Wel stabiel maar dan weer een stukje hoger dan normaal. Zo hoeven bewoners niet zo ver te bukken.

Structuur en ritme

Oké, veiligheid en comfort hebben we afgevinkt. Op naar sfeer en warmte. We moeten niet vergeten dat geborgenheid voor ouderen, vooral wanneer ze dementerend zijn, erg belangrijk is. Fysieke veiligheid is belangrijk, maar mentale veiligheid ook. Hierin kunnen wij  met een doordacht plan over het kleur- en textuurgebruik bijdragen. Dementerenden gaan vaak dwalen, met name in gangen. Door afbeeldingen, planten, stofjes en verschillende texturen toe te passen waaraan ze kunnen voelen, activeren we interactie. In de slaapkamer zorgen we juist weer voor rust. Structuur op een dag en een helder dag- en nachtritme geven rust. We helpen daar een handje bij door verduisterende gordijnen op te hangen in de slaapkamer. Een goed verlichtingsplan is essentieel. Bovendien zorgen lampen voor sfeer. Net als behang. Door alles goed op elkaar af te stemmen creëren we een warm én veilig thuis.

Puzzelstukjes

Dat afstemmen begint aan de hand van een programma van eisen (PVE). Stoelen moeten bijvoorbeeld afneembaar zijn. We kiezen dan voor zorgstoffen. Dit zijn stoffen die makkelijk schoon te maken zijn. Door op de rugleuning wel een stof met textuur te kiezen creëren we sfeer, zonder het PVE te ondermijnen. Bij het maken van een interieurontwerp blijven kleuren en stijl altijd belangrijk. We leggen eerst de puzzelstukjes die we krijgen aangereikt, bijvoorbeeld een PVE. Vervolgens voegen we daar onze eigen stukjes aan toe. Het is echt één grote puzzel. Daar halen wij het plezier en de voldoening uit met als laatste, passende puzzelstukje, het “WELZIJN”  van de cliënt.